Sormaya Çekindiğimiz Soru

Ne Oldu?

Clutch'ın ABD'de yapay zekâyı düzenli kullanan 669 çalışanla Ekim 2026'da yaptığı bir ankete denk geldim.

• Çalışanların %76'sı, bir meslektaşına sormaya çekindiği bir iş sorusunu yapay zekâya sormuş.
• Bir soru aklına takıldığında önce yapay zekâya gidenler %45, önce iş arkadaşına gidenler %16.
• %57'si yapay zekâ yüzünden ekipte herkesin kendi adasında çalışmaya başladığını söylüyor. Eskiden bir soru masada sorulurdu, cevabı herkes duyardı ve ortak bir hafıza oluşurdu. Şimdi herkes aynı şeyi ayrı ayrı yapay zekâya soruyor; çözümler, püf noktaları ve hatalar kişide kalıyor, ekibe yayılmıyor. Herkes hızlı ama birbirinden kopuk.
• %33'ü de yeni başlayanlara eskisi kadar mentorluk yapılmadığını fark etmiş.

Neden Önemli?

Mesele hız değil. Mesele "bunu sorarsam salak durumuna düşer miyim?" duygusu. Eskiden o soruyu çay ocağında, yanındaki abiye fısıldayarak sorardın. Abi de cevabın yanında şirketin bir sürü yazılmamış kuralını öğretirdi. Şimdi o soru sessizce bir sohbet penceresine gidiyor. Çaylak hızlanıyor ama ekibe bağlanmıyor. Usta-çırak ilişkisi kimse fark etmeden ekrana taşınıyor.

Bunu yapay zekânın suçu gibi okumamak lazım, çünkü yapay zekâ sadece bir ayna. Psikolojik güvenliğin zayıf olduğu yerde insanlar zaten saklanacak bir köşe arıyordu. Şimdi kusursuz bir saklanma yeri buldular.

Ne Takip Edilmeli?

• Soru sorma rahatlığı: İlk iki yılındaki çalışanlar "ekibime rahatça soru sorabiliyorum" diyebiliyor mu?
• Kurum hafızası: Aynı araştırmada çalışanların %67'si şirkete özgü konularda meslektaşına yapay zekâdan daha çok güveniyor. Bu bilgiyi ekipte kim aktaracak?

Kaynak: Clutch (https://clutch.co/press-releases/ai-coworker-questions). Bu bir satıcı araştırması ve yalnızca ABD'deki yapay zekâ kullanıcılarını kapsıyor.